Translate

Παρασκευή, 23 Οκτωβρίου 2015

Παραδοσιακό μαχαίρι

Εδώ και κάποιες μέρες μου καρφώθηκε η ιδέα να φτιάξω ένα βοσκομάχαιρο που να έχει μαύρη και την λάμα και την λαβή.

Η λάμα μαύρισε με την τεχνική rust blue. Ηθελα το μαχαίρι να έχει εναν πιο ακατέργαστο χαρακτήρα έτσι εκανα μια καλή σε πάχος μαύρη επικάλυψη με την τεχνική αυτή. Τα παιχνιδίσματα που κάνει στο φως οφείλονται ότι σε κάποια σημεία το ατσάλι έδειξε μια αξιοσημείωτη επιμονή να μην θέλει να σκουριάσει. Η δικιά μου υπομονή όμως εξαντλήθηκε και συμβιβάστηκα με μια πιο ανομοιόμορφη στρώση σκουριάς.

Στην λαβή χρησιμοποίησα βελανιδιά. Διαμόρφωσα τα πλακίδια πάνω στο μαχαίρι με πρόχειρους πίρους.

Στην συνέχεια τα αφαίρεσα και τα άφησα μέσα σε υπερμαγγανικό κάλιο για μια μέρα. Μέσα σε αυτό το υγρό η βελανιδιά παίρνει μια μαύρη απόχρωση που ανάλογα πόσο πολύ θα την αφήσεις μέσα, μπορεί να έχει και κάποια καστανά νερά, σαν bog oak δηλαδή [βελανιδιά που εχει σχεδόν απολιθωθεί μέσα σε βάλτους]. Αυτή η ανάγλυφη επιφάνεια που δίνει η δρυς ειναι πιστεύω πολύ όμορφη.

Σαν βοσκομάχαιρο φυσικά και η λάμα είναι σφαξίματος.

 









Δευτέρα, 28 Σεπτεμβρίου 2015

Rust blue vs Hot oil finish (tutorial) - φινιρισμα ασταλιού για μαύρο χρώμα


Θέλοντας εδώ και καιρό να ολοκληρώσω ένα μαχαίρι επιβίωσης κι επειδή δεν ειχα μπρούντζο διαθέσιμο αποφάσισα να κάνω υποφυλακτήρα και πόμελ από απλό ατσάλι κατασκευών.

Είναι πρόβλημα φυσικά το να έχεις ατσάλι που σκουριάζει σε αυτά τα σημεία και ιδιέταιρα όταν η λάμα ειναι αρκετά ανθεκτική σε οξειδώσεις (sverker21). Οι οπλουγοί το έλυσαν αυτό προ πολλού δημιουργώντας μια ελεγχόμενη οξείδωση που προστατευει το ατσάλι. (Φτιάχνουμε αναγκαστικά κι ελληνικές ορολογίες για να μην ακουγόμαστε σαν διαστημάνθρωποι)

Hot oil finish ή Μαύρο λαδιού

Ξεκίνησα με αυτά τα κομμάτια:



Η πρώτη τεχνική που εφάρμοσα ήταν η πιο απλή "σιδεράδικη": ζέσταμα το ατσάλι στην μαύρη περιοχή και ψέκασμα με λάδι [wd40]. Δοκίμασα και με λαδωμένο πανί με ηλιέλαιο. Κατά την εφαρμογή με το wd40 φοράμε μάσκα γιατί έχει ανθυγιεινές αναθυμιάσεις.

Το πρόβλημα είναι ότι ακόμα κι όταν δεν υπερθερμαινόταν δεν γινόταν ομοιογενές το αποτέλεσμα. Όταν δε το ατσάλι  μου υπερθερμαινόταν τοπικά κι έκανε "λέπια" ξεφλούδιζε και ειχα πολλές ανομοιογένειες . Συν το γεγονός ότι αν το θερμάνεις κι αρχίσει να μπαίνει στις κόκκινες περιοχές του μπορεί να βάψει και να γίνει ευθραυστο.

Δίνει ένα γυαλιστερό φινιρισμα όμως με "ακατέργαστη όψη" που σίγουρα ταιριάζει σε πολλά πρότζεκτ.

μετά το "μαύρο λαδιού":





Rust Blue - Μπλε σκουριάς
Αφού καθαρίστηκαν (για πολλοστή φορά) τα μεταλλικά μέρη, αυτή την φορά πήραν ένα σατινέ φινίρισμα με ενα φύλλο Scotch brite. Τα υλικά που χρησιμοποιούνται τα βρίσκει κανείς εύκολα, κάποια σε οποιοδήποτε φαρμακείο και τα υπόλοιπα συνήθως υπάρχουν σε κάθε σπίτι. Περιντόλ, ασετόν από το φαρμακείο, απιονισμένο νερό, αλάτι, οδοντόβουρτσα, λίγο ξύδι.



Στην πρώτη φάση καθαρίζουμε το μέταλλο και το σατινάρουμε, το καθαρίζουμε με ασετόν να μην υπάρχει ιχνος λιπαρότητας. Για τον ίδιο λόγο χρησιμοποιούμε και γάντια.

Στην συνέχεια έιναι η ώρα για την παρασκευή του διαλύματος οξείδωσης. Σε ένα βάζο γυάλινο βάζουμε ενα ποτήρι περιντόλ και το ζεσταίνουμε είτε στο φουρνο μικροκροκυμάτων είτε σε μπεν μαρί. Εγώ σε μπεν μαρί το έκανα. Αν χρησιμοποιηθεί οποιοδήποτε μεταλικό σκεύος θα βγει άχρηστο, εγω δοκίμασα και με ενα μικρό αντικολλητικό τηγάνι, που ναι μεν επιβίωσε αλλά ήταν πολύ λάθος επιλογή γιατί με το που αφριζε λίγο το διάλυμα πλημμυριζε ο τόπος...μιλάμε για κωμωδια.. :lol:  Αφού πλησιάσει σε θερμοκρασία βρασμού το βγάζουμε και προσθέτουμε αλάτι. Επαναλαμβάνουμε μέχρι να κορεστεί το διάλυμα, δηλαδή να αρχίσει να συσσωρεύεται αλάτι στον πάτο του δοχείου. Στη συνέχεια προσθέτουμε 60ml ξύδι (οποιοδήποτε), για 250 ml περιντόλ.

Τώρα μένει να έρθει σε επαφή το διάλυμα με το ατσάλι μας.

Ο πρώτος τρόπος είναι να βουτήξουμε το ατσάλι μεσα στο δοχείο. Aυτό αντιδρά ακαριαία, αρχίζει και αφρίζει και βγάζει καπνούς και γίνεται ενα πανδαιμόνιο.

Η εργασία να γίνει οπωσδήποτε σε εξωτερικό χώρο (χωρίς μαρμαρα γιατί τα σκουριάζει σε χρόνο μηδέν). Αν το κάνουμε έτσι τότε μετά από κάθε εμβάπτιση στο οξειδωτικό θέλει πλύσιμο με τρεχούμενο νερό και τρίψιμο με την οδοντόβουρτσα ωστε να φύγουν οι χοντρές σκουριές και να έχουμε ομοιόμορφη επιφάνεια.

Εδώ κάθε ανομοιογένεια που είχαμε αφήσει στο φινίρισμα μας κεδικείται καθώς δίνει άλλο αποτέλεσμα και κάνει μπαμ...οπότε προσοχή.

Επαναλαμβάνουμε αυτόν τον κύκλο πολλές φορές (και 10 μπορει ανάλογα το ατσάλι) μέχρι να αποκτησει την επιθυμητή ομοιόμορφη επίστρωση σκουριάς. Εγώ πήγα για ενισχυμένη μαύρη πατίνα οπότε επανέλαβα αρκετές φορές.

Εδώ είναι μετά από τις πρώτες 2 εμβαπτίσεις:



Κάθε φορά που γινεται ο κύκλος πρέπει να ειναι ζεστό το διάλυμα, αν δεν αντιδρά με αφρούς και τα λοιπά δεν οξειδώνει.

Η άλλη μέθοδος είναι η εξής: βάζουμε το διάλυμα σε ένα ψεκαστήρι και ψεκάζουμε το ατσάλι. Πολύ λιγότερη ανακατωσούρα. Το διάλυμα αν παγώσει θελει ξαναζέσταμα.

Εγώ δοκίμασα και τις δυο μεθόδους και προτείνω το ψεκαστήρι.

ο σωτήρας μου :


Μία "κλεψιά": για μικρά αντικείμενα όπως αυτά που έκανα εγώ, μπορούμε να ζεσταίνουμε ελαφρά το μέταλλο σε ενα γκαζάκι ή φλόγιστρο (λίγο ίσα να στεγνώσει από τα νερά) και να το ψεκάζουμε ή να το βουτάμε στο διάλυμα. Με αυτό τον τρόπο πολύ πιο γρήγορα προχωράει η όλη διαδικασία.

Εδώ ειναι μετά από πολλές, 12 και πάνω (έχασα το μέτρημα), εμβαπτίσεις:



Αυτό ειναι φινίρισμα αυτό που λένε Rust Brown. Εντάξει βεβαια, εδώ ειναι αμέσως μόλις βγηκε από το περιντόλ, αν το βουρτσίσει & το γυαλίσει κάποιος γίνεται όμορφο.

Ωρα για μαύρισμα!

Αφού γίνει αυτή η διαδικασία και πάρουμε το σκούριασμα που θέλουμε, βράζουμε το ατσάλι σε αποσταγμένο νερό 10-15 λεπτά ή μέχρις ότου όλη η σκουριά από κόκκινη (αιματίτης) γίνει μαύρη (μαγνητίτης).

Αφού βγεί από το νερό σκουπίζουμε με ένα πανί και λαδώνουμε!



εδώ στο ημιτελές ακόμα μαχαίρι που ετοιμάζω αυτές τις μέρες:



Η υφή του ειναι ευχάριστη στο χέρι και δεν ειναι τελείως λεία. Κάποιοι πάνε για πιο γυαλιστερά φινιρίσματα οπότε τρίβουν με πολύ ψιλό ατσαλόμαλλο και κάνουν μικρά μικρά βηματάκια, πολύ καθάρισμα κλπ. Σε κάποιο μελλοντικό πρότζεκτ θα δοκιμάσω κι εγώ σε λάμα μαχαιριού και τότε ίσως συμπληρώσω το θέμα.

Προτείνω σε όποιον δοκιμάσει τις μεθόδους αυτές να πάρει τα κατάλληλα μέτρα ασφαλείας, να δοκιμάσει πρώτα σε κάποιο κομμάτι που δεν τον στενοχωρεί να χαλάσει και πάντα με δικό του ρίσκο.

Τετάρτη, 15 Ιουλίου 2015

Μικρό βοσκομάχαιρο

Γειά χαρα!

Εδώ εχω ενα μαχαίρι από δίσκο κοπής ξύλου. Εκανα δοκιμαστικές βαφές κ τελικά αποφάσισα να το βάψω σε νερό(4δευτερα) και μετά λάδι. Δυο επαναφορές στους 200 βαθμούς κελσίου από 2 ώρες την καθε φορά.

Το πάχος είναι 3 χιλιοστά και στη λαβή έχω παλίσανδρο.

Μήκος κόψης 14,5 εκατοστά. Τα πιράκια είναι από μπρουτζοκόλληση κεφαλωτά. Η λαβή κολλήθηκε με πιράκια που ειχαν περαστεί βαζελίνη ωστε να μην τα πιάσει η εποξική, κατόπιν αφαιρέθηκαν, έγινε η διαμόρφωση-φινίρισμα κ στο τέλος μπήκαν τα κεφαλωτά.

Το μαχαιράκι πάει σε ένα φίλο, για σφαξίματα, οπότε εμεινε απλό κ ταπεινό χωρίς τρελή επιμονή στην ακρίβεια.













Κυριακή, 7 Ιουνίου 2015

Σπιτική μαύρη βαφή για δέρματα (κι όχι μόνο) - μαύρο ξυδιού

Η απλη αυτή βαφή λέγεται μαύρο ξυδιού ή vinegaroon. Χρησιμοποιούμε οποιοδήποτε ξύδι και ατσάλι.

Βάζουμε τα υλικά μας που ειναι από ατσάλινα σφουγγαρακια πρόκες, κομματάκια σίδερο, λαμαρίνας κλπ και τα βαζουμε σε ενα δοχείο μαζί με το ξύδι. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι αν εχει και σκουριά το σίδερο ξεκινά πιο γρήγορα η διαδικασία.

Το κλείνουμε πρόχειρα κάνοντας και μερικες τρύπες στο "καπακι" για να αεριζεται. Εκεί θα μείνει μια με δυο εβδομαδες με ενδιαμεσα κουνηματα και μετά θα το φιλτραρουμε σε ενα φιλτρακι του καφέ το αποθηκεύουμε.







Στην πραγματικότητα όσο πιο πολύ το αφήνουμε με τις προκες μεσα γίνεται πιο ισχυρό, μέχρι την στιγμή που θα το ανοίξουμε και δεν θα έχει την εντονη μυρωδιά ξυδιού. Εν τέλει παίρνει ενα πολύ σκούρο χρώμα.

το μαύρο ξυδιού χρησιμοποιείται για τον χρωματισμό ξύλων αλλά και δερματος. Δεν είναι ακριβώς βαφή, αντιδρά με τις τανίνες και δίνει αυτό το αποτέλεσμα.

Κάποια παρδείγματα βαφής με αυτό το χρώμα σε δέρματα και σε ξυλο:

Εδώ στην θήκη:



κι εδώ σε ξυλινη λαβή και θηκη που πριν είχαν το ανοιχτό ξανθό χρώμα της δρυός:

αρχικά το ξύλο(η λαβή που προεξέχει είναι ήδη "βαμμένη"):





και εν τέλει:




Αυτά!

Σάββατο, 6 Ιουνίου 2015

Ένα απλό βοσκομάχαιρο


Εδώ έχω ενα βοσκομάχαιρο που εχω φτιάξει εδώ και καιρό. Και τωρα που ηρθε η ωρα να φυγει ειπα να το ανεβασω. Η λάμα του ειναι 16,5 εκατοστά μήκος από ατσάλι που προερχεται από δισκο κοπής μπετου παχους 5χιλιοστών. Βαμμένο σε ηλιέλαιο σε 3άρηδες κύκλους.

Μπήκε ελάχιστα στο καμινι για να πάρει την κουρμπα που έχει και για να μακρύνει λίγο η λάμα καθώς το ρετάλι που δούλευα ήταν σε λίγο άτσαλο σχήμα. Εφαγε και λιγο ξυλο στην κοψη με την ευκαιρια.

Το φινιρισμα ειναι φτωχό και δεν εχει και θηκη καθώς πάει απευθείας για χρηση ως μαχαίρι σφαξίματος, οπότε δεν την κάναμε πλουμιστή αυτή την κοτα...
'Oμως για μενα έχει ενδιαφέρον σαν φόρμα λαβής-λάμας.

Στην λαβή τα πλακίδια είναι βελανιδιά που έχει σκουρύνει με μαύρο ξυδιού.






κατι που δεν φαινεται στις φωτο ειναι η διαμόρφωση της κόψης. Εκανα ενα τεστ (χαβαλε) και κοβει το αλουμινιο απο τα κουτακια της μπυρας σε φλουδες οπως το χαρτι.

Αυτο βεβαια δεν λεει κατι για την ποιότητα της λάμας παρά μόνο για την κόψη-ακόνισμα να ειμαι καθαρος...και εχει και την πλάκα του!

Κυριακή, 18 Ιανουαρίου 2015

Πως να επαναφέρουμε κέρατα ελαφιού

Πολλές φορές πέφτουν στα χέρια μας κάποια κέρατα που έχουν καεί από τον ήλιο. Για να γίνουν υλικό για τη λαβή σε μαχαίρια ή σουγιάδες όμως θέλουν δρόμο. Λίγες πληροφορίες από τον κόσμο της ταρίχευσης λοιπόν!  Εδώ θα δούμε πως εγινε ενα ξεθωριασμένο κερατο εφαρμόζοντας KMnO4.,


πριν:




δίπλα είναι ένα σε αριστη κατασταση σαν μέτρο σύγκρισης






χρησιμοποιηθηκε υπερμαγγανικό κάλιο KMn04. Σε μισό ποτηρι ζεστό νερό διαλύουμε μισό κουταλάκι του γλυκου και το νερό παίρνει σκούρο μωβ χρώμα. Το κουτακι με τα 15 γραμμαρια το πηρα 2.86 ευρω από  εδω : http://www.ebay.com/itm/251416718914?_trksid=p2050601.m570.l4467&_trkparms=gh1g%3DI251416718914.N19.S2.M-12851 . εχω ήδη αρκετο υγρο έτοιμο, θα το φυλαξω για άλλες εφαρμογές, ας ελπίσουμε να μείνει σταθερο, αν όχι θα το γράψω.


το περασα τρία χέρια με το πινελάκι, σκουπίζοντας τις προεξοχές με χαρτί και περιμένοντας να στεγνωσει ανάμεσα στα χέρια. νά πως έγινε:




Στο τέλος μπορούμε με λίγο ψιλό γυαλόχαρτο να περάσουμε τις προεξοχές που θέλουμε να μείνουν λευκές. Καλό θα είναι να μασκάρουμε την κορώνα (το κατω κατω μέρος) του κέρατου ωστε να μην μαυρίσει. Εγω εδώ δεν το είχα σκεφτεί δυστυχώς.

Το υπερμαγγανικό κάλιο είναι αλας, ισχυρο οξειδωτικό. ισχυουν βασικοι κανονες ασφαλειας. δεν ερχεται σε επαφη με ματια, δεν το τρωμε-πίνουμε, φοραμε γάντια, δεν εισπνεουμε ατμούς κλπ κλπ.

Το βρίσκετε ειτε στο λινκ που έδωσα , είτε σε καταστηματα με ενυδρειακά είδη, χρησιμοποιείται για την απολύμανση του νερου (χρησιμοποιείται και σε κιτ επιβίωσης, έχει κι άλλες χρήσεις, αλλα δεν μας απασχολουν, με απλό γκουγκλάρισμα θα τα βρειτε ολα). Αν σας περισέψει φυλάξτε το στο σκοτάδι γιατί αποσυντίθεται στο φως. Χρησιμοποιηστε το με δικό σας ρίσκο.

Τέλος μπορούμε να περασουμε τα κέρατα με μείγμα λινέλαιου/τερεβινθέλαιου (νέφτι) 50/50 για να ανακτήσουν περα από το χρώμα και τη ζωντάνια τους.

Καλή επιτυχία!

Δευτέρα, 5 Ιανουαρίου 2015

Μαχαίρι Επιβίωσης - Survival Knife


Γεια χαρα!

Εδω ειναι ενα μαχαίρι από αυτά που συνηθως κατατασονται στην κατηγορία των μαχαιριών επιβίωσης. Ουσιαστικά πρόκειται για ένα drop point με 16 εκατοστά μήκος λάμας και 6 χιλιοστά πάχος στη ράχη. Εχει φλατ διαμόρφωση κόψης στις 25μοιρες και η ψευτικη κοψη ειναι κονβεξ. Ειναι φτιαγμένο από ατσάλι sverker21. Το ζυγισμά του ειναι ακριβως στον υποφυλακτήρα. Δέρμα και μπρούτζος στη λαβη.

Εδώ κάποιες φωτο από την κατασκευή:



μολις επέστρεψε από την βαφή που εγινε στο Στασινοπουλο



Εδώ με τη λαβή υπό κατασκευή



και πριν γίνει η λαβή μαύρη (χρησιμοποίησα βαφη που φτιαχνω μονος μου - μαυρο ξυδιου ή αλλιώς vinegaroon)

και να το τελικό αποτέλεσμα:
















γενικά ειμαι ευχαριστημένος με το μαχαίρι αυτό. Είναι καλύτερο σε πολλά σημεία από τα προηγούμενά μου. Στο σημειο ενωσης λαμας - υποφυλακτήρα ειναι πολύ καθαρό, εχει καθαρές γραμμές βυθισης και η γραμμή της κόψης του είναι ευθεία, πράγμα που αποδεικνύεται μεγάλος πονοκέφαλος με τον ταινιολειαντήρα.

Με τη θήκη δεν ειμαι πολύ χαρούμενος αλλα με δεδομένο ότι δεν ειχα πιο χοντρό δέρμα και ότι την εφτιαξα με το ενα χερι (αφού το δεξί μου το εβγαλα Off με ενα γερό κόψιμο) παρηγορούμαι.

Αυτά! Ευχαριστώ!